22 Şubat 2020

Tahayyül

Bırakıp gittiğin yerde,
Bir "hoşçakal" kaldı serde.
Bu, yarım bırakılmış,
Yarıda kalmışlık işte...
Bir hüzün akşamı,
Ayaküstü bir veda
Karnımda,
Yaşanmamışlıkların sancısı.
Geçen zaman;
Giden sevi.
Dökülen yaprak,
Sökülen yüreğim;
Yanık, dökük,
Yıkık o kulube,
O, süslü hayaller
Şimdi nerede?..

(Ferhat ASLAN)
22.02.2020

03 Şubat 2020

Hoscakal Can Erzurum!


An itibariyle "Milli ve Manevi değerlerin kilidi ve bana göre son kalesi olan Erzurum'daki görevim sona erdi.
Yüreğim bir Dadaş heyecanı ve Nene Hatun merhametiyle dolu halde, limonlu çay tadında bir hüzünle veda ediyorum.
Yaklaşık 15000 civarında hasta bakmış biri olarak Hınıs’a ve veda ederken son bir parantez açmak lazım;
Giderayak, şahsımı onurlandıran ve plaket ile ödüllendiren ve tüm idare ile kapıya kadar uğurlayan Başhekimimiz Sn. Uzm. Dr. Burak DUMLUDAĞ’a hem mesaim süresince gösterdiği destek hem de uğurlama süresince gösterdiği nezaket için teşekkür etmek istiyorum.
Ayrıca son iki hafta hasta ve hasta yakınlarından duyduğum, yerel halktan aldığım sayısız dua ve teşekkür ifadesi için de aşırı derece mutluyum.
Güzel ağırlandık, güzel uğurlandık.
Hoş kal, hoşçakal Erzurum!

15 Aralık 2019

Akıp Giden Sadece Zaman Değil...

Her gün daha iyi anlıyorum, zaman denen şeyin ne kıymetsiz ne acımasız bir şey olduğunu...
Erzurum'a geleli daha dün gibi ama dün "buradaki görev süremin bittiğini hatta taziye ve kullandığım izinler olmasa çoktan bitmiş olacağını" öğrendim.


"Dün" böyle amansız ve acımasız seyrederken şimdi "yarın nasıl olacak?" diye düşünmenin yersiz olduğunu bir kere daha anladım.
Hayat kısa, ömür bomboş.
Zamanı iyi değerlendirmek lazım sevgili blogum.
Yoksa odalar dolusu pişmanlık hafif bile kalır.
Kal sağlıcakla.