Çocuk saflığında kalsaydık, sevmenin ağırlığını tadamayacaktık. Çok saflığında kalsaydık, hayatı sadece perde arkasından izleyecektik. Oysa oyuncusuyuz hayatın, bazen baş rol, bazen fügüran. Çocukken dizimiz kanardı, şimdi kalbimiz...
çocuklar öyle saflar ki, kalıplar oluşmamış onlarda henüz. bir çocuğun çalışırsa gerçekten sihir yapabileceğini okumuştum bir yerde. o derece saflar yani. yüceliği falan bilemiyorum ama öyle bir yük altındayız ki biz yetişkinler. sevgi duygusunu bile onlar kadar duru algılayamıyoruz. fotoğrafta ışık ne güzel vurmuş...
çok ama çok güzel bir yazı. çocukluğumuzu isteyecek kadar evet ağır yüklerimiz. ama ben şükrediyorum ki çocukluğumu güzel yaşadım. ya çocukluk nedir bilmeyerek büyüseydim. özleyecek anlarım olmasaydı?
çocukluk:) hem asla sırtımda inmeyecek olan en ağır yükün o zaman bindiği, hem bu yükün daha ne anlama geldiğini anlamayacak kadar saf olduğum zamanlar.. kaybedilen zamanın, insanların sadece birer oyuncakmış gibi önemsiz olduğu yada paylaşmakta zorluk çektiğin oyuncağın olduğunu düşüdüğüm zamanlar.. tarafsız mı? yalansız mı? çıkarsız mı ? yaşanılanların kimin tarafında olduğunu bilmediğin zamanlar, 1 misket dahalar için k.çından ayrılmadığın çıkarsız(!) oyunların oynandığı zamanlar.. büyüdükten sonra bu ufak gözardlarının büyüyünce başına dert açacağını bilinmediği hakikatli zamanlar... :))) biz çocukluktan ne ara çıktık azizim?
Omuzumda gittikçe ağırlaşan yükleri bir bir hissetsem ve ezilsemde altında; o zamanlar kirlenmesinden korktuğum üst baş yerine, şimdi kirlenmişsede zihnim ve ruhum, ben henüz çocukluktan çıkamadım galiba. orda kaldı hep bir yanım,şükürler olsun.
Fotoğraf enfes adaşım. Kadraj daha geniş açılı ve kapıya doğru biraz daha boşluk olsa daha da güzel olurdu sanki... [çok fazla daha kullandım idare et:)]
Ferhat kardeş; fotoğraf makinam yanımda yoktu. Cep tlf ile bu kadar becerebildim ama böyle detayları belirtmen benim için güzel. Sizler bu iste benden daha ustasınız. Önerileri her zaman bekliyorum... "Daha"lar azalacak inşallah... :)
Her ne kadar dört başı mamur bir makina kadar olmasa da bu konuda cep telefonlarının küçünsenmemesi gerekir sanırım. Zira bazen öyle süpriz sonuçlar veriyorlar ki değme makinalarla zor çekersin. (bu fotoğrafta öyle bir şey olmuş bence) Birde yeni çıkan telefonlar zaten nerdeyse bir kompakt makinayla eşdeğer özelliklere sahip olacak. Fotoğrafın en sihirli öznesi adından anlaşılacağı gibi ışık. Ve tabi doğru zaman ve yer vesselam. Işığın bol olsun kardeşim, rastgele... ...
Adaş; Dört başı mamur bir cep tlf olmasa da bu fotoğrafı çekebilme şerefi ona nasip oldu ya, gerisi önemli değil. Bu arada dün itibariyla Canon'umdan da oldum, abime kaptırdım... Yeni arayışlar peşindeyim...
Aman dikkat et kendini bir kaptırırsan soluğu milyarlık ekipmanlarda alabilirsin. Fotoğraf sitelerinde doktor olupta ciddi ekipmanlarla fotoğraf çeken bir sürü insan tanıdım. Oldukça da iddialılar :)
11 yorum:
Çocuk saflığında kalsaydık, sevmenin ağırlığını tadamayacaktık.
Çok saflığında kalsaydık, hayatı sadece perde arkasından izleyecektik.
Oysa oyuncusuyuz hayatın, bazen baş rol, bazen fügüran.
Çocukken dizimiz kanardı, şimdi kalbimiz...
çocuklar öyle saflar ki, kalıplar oluşmamış onlarda henüz. bir çocuğun çalışırsa gerçekten sihir yapabileceğini okumuştum bir yerde. o derece saflar yani. yüceliği falan bilemiyorum ama öyle bir yük altındayız ki biz yetişkinler.
sevgi duygusunu bile onlar kadar duru algılayamıyoruz. fotoğrafta ışık ne güzel vurmuş...
çok ama çok güzel bir yazı. çocukluğumuzu isteyecek kadar evet ağır yüklerimiz. ama ben şükrediyorum ki çocukluğumu güzel yaşadım. ya çocukluk nedir bilmeyerek büyüseydim. özleyecek anlarım olmasaydı?
çocukluk:) hem asla sırtımda inmeyecek olan en ağır yükün o zaman bindiği, hem bu yükün daha ne anlama geldiğini anlamayacak kadar saf olduğum zamanlar.. kaybedilen zamanın, insanların sadece birer oyuncakmış gibi önemsiz olduğu yada paylaşmakta zorluk çektiğin oyuncağın olduğunu düşüdüğüm zamanlar.. tarafsız mı? yalansız mı? çıkarsız mı ? yaşanılanların kimin tarafında olduğunu bilmediğin zamanlar, 1 misket dahalar için k.çından ayrılmadığın çıkarsız(!) oyunların oynandığı zamanlar.. büyüdükten sonra bu ufak gözardlarının büyüyünce başına dert açacağını bilinmediği hakikatli zamanlar... :))) biz çocukluktan ne ara çıktık azizim?
Omuzumda gittikçe ağırlaşan yükleri
bir bir hissetsem ve ezilsemde altında;
o zamanlar kirlenmesinden korktuğum üst baş yerine,
şimdi kirlenmişsede zihnim ve ruhum,
ben henüz çocukluktan çıkamadım galiba.
orda kaldı hep bir yanım,şükürler olsun.
Fotoğraf enfes adaşım. Kadraj daha geniş açılı ve kapıya doğru biraz daha boşluk olsa daha da güzel olurdu sanki...
[çok fazla daha kullandım idare et:)]
Ferhat kardeş; fotoğraf makinam yanımda yoktu. Cep tlf ile bu kadar becerebildim ama böyle detayları belirtmen benim için güzel. Sizler bu iste benden daha ustasınız. Önerileri her zaman bekliyorum...
"Daha"lar azalacak inşallah... :)
Her ne kadar dört başı mamur bir makina kadar olmasa da bu konuda cep telefonlarının küçünsenmemesi gerekir sanırım. Zira bazen öyle süpriz sonuçlar veriyorlar ki değme makinalarla zor çekersin. (bu fotoğrafta öyle bir şey olmuş bence) Birde yeni çıkan telefonlar zaten nerdeyse bir kompakt makinayla eşdeğer özelliklere sahip olacak. Fotoğrafın en sihirli öznesi adından anlaşılacağı gibi ışık. Ve tabi doğru zaman ve yer vesselam.
Işığın bol olsun kardeşim, rastgele...
...
Adaş; Dört başı mamur bir cep tlf olmasa da bu fotoğrafı çekebilme şerefi ona nasip oldu ya, gerisi önemli değil.
Bu arada dün itibariyla Canon'umdan da oldum, abime kaptırdım...
Yeni arayışlar peşindeyim...
Aman dikkat et kendini bir kaptırırsan soluğu milyarlık ekipmanlarda alabilirsin. Fotoğraf sitelerinde doktor olupta ciddi ekipmanlarla fotoğraf çeken bir sürü insan tanıdım. Oldukça da iddialılar :)
Doktor arkadaşlarımız bu konularda hevesliler, haklısın. Umarım ben de onlar kadar başarılı ve iddialı olabilirim :)
bana bir dilek deseler..tek istediğim çocukluğuma dönmek olur..
Yorum Gönder