22 Mart 2018

Balkon'a Veda...

Kahramanmaraş'ta son demler demeye ramak kalmışken kaldığım ev satılınca evden ayrılmak zorunda kaldım...
Tabii hem tez yazma süreci hem de ev taşıma sürecinin aynı zamana denk gelmesi ne yazık ki pek iyi olmadı ama her şeyde bir hayır vardır dedik, düştük yola. - "Her şerde bir hayır vardır" mı doğrusu emin değilim ama ilkini uyarlamış olduk, zira ikincisi daha doğru gibi görünüyor.
Tabii 4 sene 2 aylık bir ikamet söz konusuydu ve ben bu evin en çok balkonunu seviyordum. Orada içtiğim çayların, manzaraya karşı hülyaların ve on yüz bin tane fotoğrafın hatırası bambaşka bir yere sahip bende.
Velhasıl-ı kelam; taşındık, taşıdık evi ve kampüse yaklaşmakla birlikte caaanım balkonumdan ve eşşiz manzaramdan uzaklaştık...
Gider ayak manzaraya karşı bir çay ve bir de fotoğraf çekmemek olmazdı...


Fotoğrafı çekerken de çayı içerken de binbir düşü ve binbir anı yaşadım, anılarla dolu maziye dalarak...
Bazen zor bazen de güzel zamanlardı ama her şey gibi o da geçip gitti velhasıl.
Tabii bu manzara bakarken kalem de dile geldi, içimizi dökmek ve bir nevi veda etmek niyetiyle çakma bir yazar özentisi tadında saydırdım...
Gerisi bildiğiniz hikaye; yeni ev, yeni sıkıntılar ve geride kalan güzel günler...

Bu ne edebiyatıdır çayın ne de boşboğazlığı.
Bir ayrılığın hatırasıdır; geride kalan 4 sene 2 ayın...
Derdimiz çaya zam yaptırmak değil; yad etmektir geçen günleri, muhabbete şeker katmak gibi...
Geride bırakıp giderken bu güzelim manzarayı ve lezzet-i ala balkonu; bir nevi söylenmektir anılara.
Ve sızlanmak yaşanamayanlara...
Ne içilen çayın tadı silinir gider, ne de dalıp gidilen hülyalar; bulutlar oynaşında...
İmrenircesine, kıskanırcasına batıp giden güneşin güzelliğini; gitmek farz olduğunda giderken son bir bakışla, son bir selamdır göklere...
Bu bir seladır,
Bu bir selamdır;
Kanımıza giren hoyrat rüzgarlara...

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder